Van broers en zussen

Op deze plek is er ruimte voor jou als broer of zus om te delen. Heb je een gedicht, tekst, gevoel, verhaal, tips, ervaringen of anderzijds wat je wilt delen? En ga je ermee akkoord dat dit op deze plek komt op de website? Voel je uitgenodigd om dit via de mail naar ons op te sturen.


Van Wynette Schouten,

Deze zomer overleed mijn broer, na een kort en hevig ziekbed - 42 jaren jong... Verbijsterend...! Daar zijn eigenlijk geen woorden voor... En toch helpt het mij om erover te schrijven, meestal in dichtvorm. Dit gedicht wil ik graag met jullie delen:

BROER EN ZUS
Ik vind het nog steeds
moeilijk te geloven
dat jij niet meer
bij ons bent

jij was de oudste
van ons drieën
ik heb altijd
een broer gekend

we hadden samen
ouder moeten groeien
als broer en zus
in een tehuis
ooit
later

grappend over
oud en grijs
ik een stok
jij een rollator

als we uiteindelijk
moesten scheiden
deed dat
evengoed
nog pijn

broer en zus
dat ben je
voor het leven

dat zou niet
anders
moeten
mogen zijn

 
 

I remember You

Carla Salomons heeft aan de rouw om haar broer op een creatieve manier vorm gegeven.
Van kleding van haar broer heeft zij voor de achtergebleven dierbaren herinneringsdekens en kussens gemaakt.
Dit ervaarden zij als helend en zeer waardevol. Carla besloot dit ook aan te bieden aan anderen die een dierbare verliezen.
Wil je meer weten dan kun je haar website bezoeken.  www.iremeberyou.nl

---------------------------------------------------------------------------------


Anja de Jong beschrijft in haar boekje "Ontworteld haar zoektocht naar het antwoord op de vraag of rouw voor een ongehuwde heftiger is dan bij een ander. Na het verongelukken van haar broer Jan en later het overlijden van haar ouders, vertelt Anja hoe ze worstelde met zichzelf, rouw, vriendschap en geloof. Meer info is te vinden op haar website  www.missieenmijmeringen.nl

------------------------------------------------------------------

Ik wil het volgende met jullie delen.
 
Voor mijn geboorte was mijn moeder rond 1936 in verwachting van een tweeling.  In de 7 de maand van de zwangerschap stierf een van de twee baby’s doordat zij de navelstreng (van de andere baby?) om haar nekje kreeg. Beide baby’s werden vervroegd geboren, de een leefde nog, maar er was indertijd geen couveuse. Mijn moeder had een zware zwangerschapsvergiftiging en op het moment van de geboorte was ze te ver heen om de baby’s nog te kunnen zien. Ze wist ook niet wat er met hen gedaan is.  Ze ging gewoon met lege handen naar huis toen ze hersteld was, er werd haar ook niets verteld. 
Toen mijn zus in augustus 1938 en ik in september 1939 geboren werden, heeft de onverwerkte rouw van de overleden tweeling, en de onbeantwoorde vraag wat er met hen gedaan was, tot een soort trauma verstarring geleid. Onbewust werden mijn zus en ik altijd als tweeling behandeld, we zaten door omstandigheden in dezelfde klas, werden naast elkaar gezet, hadden dezelfde schooltas, etc. We  werden altijd “de meisjes “ genoemd i.p.v. dat we ieder bij onze eigen naam werden genoemd, moesten ook na de lagere school van onze ouders naar dezelfde vervolgschool, terwijl wij heel anders begaafd waren.
Deze onverwerkte gezinsrouw heeft de relatie tussen mijn zus en mij tot in de volwassenheid verziekt. Dat is gelukkig nu anders.
 
Toen mijn moeder in het bejaardenhuis zat heeft ze de laatste 2 jaar voor haar dood steeds opnieuw haar hart uitgestort dat ze zich schuldig voelde omdat ze niet wist wat er met de baby’s was gebeurd. Ze beviel in Holland tijdens haar verlof uit Indië, dus die afstand en de veel mindere communicatie mogelijkheden dan die van nu, plus de heel andere houding t.a.v. doodgeboren baby’s in die tijd hebben een immense invloed op het leven van moeder en ons gezin gehad.
 
Dank jullie voor jullie initiatief.
 
Met vriendelijke groet,
 
Tienke Klein  


Mijn ervaringen van lotgenoten contact dagen.

Onderweg naar mijn 2de lotgenotendag voel ik een spanning in mij opkomen. Wil ik het verdriet om het verlies van een broer of zus, door overlijden of gevolgen van ernstig ziek zijn, van lotgenoten zien? Wil ik opnieuw vertellen over mijn zusje die in 1979 is overleden, 4 weken voor haar 15de verjaardag? Wordt deze dag niet te zwaar voor mij?

Het warme welkom en de ongedwongen sfeer van de ruimte die ik binnen ga geeft mij al snel het gevoel dat het goed is om hier te zijn. Ik mag hier zijn. Ik mag vertellen over mijn zusje, wie zij was en hoe ik haar mis. Ik mag vertellen over mijn boosheid en het verdriet. Het mag maar moet niet! Wat heel bijzonder is is dat iedereen luistert, mij lijkt te begrijpen. Herkenning en erkenning van jou'n verdriet! Met anderen samen zijn, praten, luisteren, lachen, huilen, samen lunchen. Het voelt als een warme deken die je omgeslagen krijgt!

Als je gehoord wilt worden, naar erkenning verlangt voor jou'n persoonlijk verdriet. Als je een dag zo dicht bij je broer of zus, die jij zo mist, wilt zijn. Als je jezelf een dag een moment toestaat te vertellen hoe bijzonder zij voor je was en hoe boos en verdrietig je bent omdat je haar moet missen. Dan sta je je verdriet toe om te helen, om verder te kunnen zonder nog dezelfde te zijn die je was voor het verlies!

Ik ben dankbaar voor de keuze, de mogelijkheid en aandacht die mij geboden is op deze lotgenotendagen. Met een gevoel van weer mens te zijn, vermoeid maar gehoord, rijdt ik terug naar huis. Mijn zusje Mariel draag ik met liefde mee, veilig in mijn hart!

Warme groet aan jullie allen!

Hanneke.van.de.Hoef


Marieke Goote schrijft een blog over het verlies van haar zus en de impact hiervan op haar leven. broerofzusverloren.worpress.com                                                                                                         


Beste Stichting Broederziel,

Gisteravond heb ik gekeken naar een programma wat ik had opgenomen.
‘Lone Twin’, uitgezonden op donderdag 22 maart om 23.30 bij Canvas/België.
De documentairemaakster, Anna van der Wee, gaat op zoek naar haar identiteit als helft van een tweeling.
Haar tweelingbroer overlijdt op 20 jarige leeftijd door verdrinking.
Zij bezocht diverse personen, tweelingen en ook waarvan er één was overleden.
Ook haar bezoek aan Nigeria was indrukwekkend.
Mogelijk heeft u het gezien. Zo niet, via uitzending gemist is het zeker terug te vinden.
Er zijn ook hele mooie foto’s te zien van tweelingen.
Je voelde het verschil bij het verliezen van een tweelingbroer of zus en het verlies van ‘gewoon’ broer of zus.   ( Jan G. Stam)

Inmiddels heeft Stichting Broederziel de DVD Lone Twin mogen ontvangen. Met dank aan Dhr Stam. Mocht je belangstelling hebben de DVD te zien, laat het ons weten dan sturen wij de DVD naar je toe. Het is de bedoeling dat de DVD rouleert onder de belangstellenden. Zo blijven de kosten voor iedereen beperkt tot de verzendkosten naar de volgende belangstellende in rij.


Ik heb het boek Broederziel Alleen bijna uit
Huil er nog vaak mee, doe het soms onderstrepen omdat het zo herkenbaar is
 
Mijn zusje is 7 jaar terug overleden
Mijn broer 4 maanden
Soms gaat het goed als ik DENK
Ach mijn lieve broer BEN is nu beter af, is niet meer ziek
maar
ik mis hem zo!
 
Ben de jongste van 6 kinderen
Mijn twee zussen en mijn broer gaan er anders mee om
Er is zelfs gezegd dat mijn leven niet veranderd is door BENS overlijden
Nou ik voel van wel!
Ben een open boek maar merk dat veel mensen daar niet tegen kunnen en ook niet tegen verdriet dus uit mij niet meer zo
En dan voel ik me leeg en down. Ben moe en mijn lijf doet soms pijn
Doet me goed als mensen nog naar je willen luisteren. Zoals deze mensen van de Stichting.
Wat me ook zo intens raakt is dat men niet meer over hem praat, bang voor de emoties die loskomt?
Mijn broer is pas ECHT DOOD als er niet meer over hem gepraat wordt.
Ik wil nog zo graag hem levend bij mij houden door erover te praten.    (Josefien)


Dit lied heeft voor mij betekenis omdat het mij uitnodigt om aandacht te vragen voor mijn verhaal en mijn verdriet om mijn zus. Het bied mij steun doordat het mij laat nadenken over wat ik nodig heb. Wat heb ik nu nodig. 

Ik deel deze songtekst die ik als 'gouden'zin zie om anderen te benaderen. Alleen de vraag opzich, de tekst, geeft mij al troost.  (Wopkelien)   

http://www.youtube.com/watch?v=3uIl6-vglaM&sns=em

De Dijk: Kan ik iets voor je doen

Kan ik iets voor je doen? De Dijk

Kan ik iets voor je doen?
Kan ik iets voor je zijn
In dit wrange seizoen
Met zijn kruipend venijn

Kan ik iets voor je zijn
Met een blik een gebaar
Met een arm om je heen
Of een hand uit je haar

Kan ik iets voor je zijn
In je grote gemis
Omdat wie je zo liefhad
Er nu niet meer is?

Kan ik iets voor je doen?
Met een blik met een woord
Dat doet denken aan toen
Dat je even weer voort?

Is er iets wat je wilt
Wat je stiltje verstoort
In het kaal en het kil
Wat je graag van me hoort

Is er iets wat ik doen kan
Wat je helpt in de pijn?
Wat iets voor je betekent
Wil ik graag voor je zijn

Kan ik iets voor je doen?
Misschien een lied een gedicht
Dat je wanhoop benoemt
En je last iets verlicht?

Waar je droevig van wordt
Maar toch huilend om lacht
Dat je dagen verkort
Dat je nachten verzacht

Is er iets wat ik doen kan
Wat troost in je verdriet?
Want straks moet je weer verder
Ook al wil je nog niet

Is er iets wat ik doen kan
Wat je helpt in de pijn?
Wat iets voor je betekent
zou ik graag voor je zijn

kan ik iets voor je zijn
een soort arm om je heen?
Zodat het iets minder schrijnt
En je niet zo alleen